Het ontstaan

Het Onstaan

Volg mij, want zelfs uw klik helpt

Geen sociale netwerken?

Om vervolgens mijn nieuwsbrief.

Na de dood van mijn geliefde heb ik wekenlang met zelfmoordplannen geworsteld. Ik voelde me schuldig niet in staat te zijn geweest te helpen en de zelfmoord te verhinderen. Daar de familie een besloten uitvaart op een mij onbekende plaats had georganiseerd heb ik nooit afscheid kunnen nemen.

 

De depressieve maalstroom werd alsmaar dieper, sterker en sleurde me van dag tot dag in een diepere crisis. Steeds vaker trok ik alles in twijfel – vooral: mijn eigen leven, hoe het geweest was en hoe het er in de toekomst uit zou gaan zien.

Op een dag heb ook ik geprobeerd deze stap te zetten

Ook ik bereikte op een bepaald moment een punt in mijn leven dat ik niet meer verder kon. Ik zag geen uitweg meer en had geen energie over om verder te willen leven. In die laatste uren, voordat ik de tabletten innam, heb ik alleen maar gehuild. Toen heb ik de slaaptabletten ingenomen en tot de hemel gezegd: "Wanneer jij of U of wie dan ook nog iets bijzonders met me voorheeft dan kun je me redden. Zo niet dan kun je barsten en laat me dan maar sterven!"

Op dat moment hield ik op met huilen. De laatste uren van m'n leven bracht ik door zonder een enkele gedachte, afwachtend in bed liggend met muziek op de koptelefoon. Toen m'n bloedsomloop begon te haperen dacht ik alleen maar "Daar gaan we!" en dat was m'n laatste gedachte.

Een vriend redde me, maar waarom? 16 maanden later pleegde hij zelfmoord.

24 Uur later ontwaakte ik in een ziekenhuis, vastgebonden aan bed, met allemaal slangen en kabels die in en uit m'n lichaam staken. Dat was op 28 december 2014.

Hoewel ik een moment uitgekozen had waarop alle belangrijke contactpersonen, familieleden en vrienden met vakantie waren of gingen, werd ik door een vriend gevonden. Hij was op weg naar z'n vakantiebestemming maar voelde dat er iets mis was. Hij is toen, ondanks een woede-uitbarsting van z'n partner, omgekeerd en heeft me gevonden. Hij heeft me letterlijk op het laatste moment gered, zo hebben de artsen me laten weten.

Later heeft hij me telkens gezegd dat hij niet verder had kunnen leven als mijn zelfmoordpoging gelukt zou zijn. En wat doet hij? Hij weigert zich voor zijn depressies te laten behandelen en brengt zichzelf 16 maanden later om.

Er gebeurde iets met me. Maar wat?

In ieder geval probeerde ik er de afgelopen maanden achter te komen wat er van me terechtkomt, wie ik ben en waarheen met m'n leven. Ik heb geen antwoorden gevonden, alleen maar vragen en nog meer ellende waarvan ik me meer dan ooit, voor eens en voor altijd, wilde ontdoen. Ik voelde dat er

iets veranderd was. Maar wat precies, daar kon ik geen

vinger achter krijgen en het ook niet benoemen.

Rust vond ik alleen toen ik begon te schilderen – wat nog

niet zo eenvoudig is wanneer je niet kunt schilderen en je

hopeloos aan de aanwijzingen op Youtube twijfelt omdat

het resultaat er zo "anders" uitziet.

Ga heen en plant bomen! ….. Gaat het nog?

"Bomen! Plant bomen!" vloog het door m'n hoofd, toen ik

wakker stond te worden onder de douche.

"Wat? Gaat het nog een beetje?" vroeg ik, hardop en

geschrokken.

"Wilde je niet, wanneer je gepensioneerd bent, om de

Aarde lopen? Plant bomen!"

Dit is geen grap, het was luid en duidelijk te horen, alsof

iemand telepathisch contact met me had opgenomen.

Alles in m'n hoofd te horen, het kwam dus niet uit de wc-pot.

"Nu? Waarmee? Ik heb helemaal geen geld! Zit er een

schroefje los bij je? Ga weg!" zei ik, bijna strijdvaardig.

En dan ineens nieuwe gedachten: "Let Me Help You" en "De Weg Van Het Leven", en dat heeft me voor de rest van de dag niet meer losgelaten.

's Middags kwam dit "Let Me Help You" terug en plotseling voelde ik de drang te schrijven. En dus gaf ik mijn cursisten (ik ben leraar) een opgave, nam plaats aan de computer en begon erop los te schrijven. Geen geordende gedachte, geen plan volgend, niets. Alleen de eerste zin was van mezelf:

"….. heel eerlijk: Ik weet nog niet waar deze website toe dient, waarheen hij leiden zal, waar het leven me heen zal voeren, wat er van me terecht zal komen en wat ik hier eigenlijk doe…."

Maar waarom eigenlijk een website?

De waarheid is altijd prettiger

Ik schrijf nog steeds als een bezetene. Ik denk er niet bij na, het komt gewoon uit m'n vingers, nog niet eens uit m'n hersens. Geen vastomlijnd plan, niets dat ik maandenlang voorbereid heb. Ik ontluik letterlijk en dan is er altijd een zin :

"Waarheid of leugen? De waarheid is altijd prettiger"

Het mag raar klinken, misschien zelfs krankzinnig, maar het voelt heerlijk aan, zo licht als een veertje en gewoon goed. Ik verbeeld me niets en heb me niets aangepraat.

Maar misschien zeg je wel dat ik m'n leven aan het ruïneren ben.

Ik weet wat ik doe.

 

 

Maak je geen zorgen en laat me je helpen

Ik ben opgewonden, moet telkens opstaan, loop om m'n bureau en vraag mezelf resp. het Universum: Meen je het werkelijk?

Hoe vaker ik die vraag stel, des te gemakkelijker wordt het en het begint me toe te lachen en luider te roepen: Ja….

Iets zegt me: Dit is de weg – alleen voor jou – met alles wat je ooit in het leven wilde. Heb geen angst – je kunt het – geen angst,

we krijgen dat voor elkaar. Geen angst, je zult niet eenzaam en alleen in een hoekje sterven. Geen angst, ook jij zult weer liefde vinden.

Hier zit ik nu en staar op de bladzijden die zomaar volgeschreven heb, m'n hart bonkt, m'n hoofd draait en schreeuwt "laten we gaan!" en m'n buik zegt "ja, doen!".

CONTACT

Geleitsstr. 66A

63067 Offenbach

Germany

Tel: +4917670428613

PROFIL

Wie of wat ben ik?

wijden Zeker gek genoeg mijn leven een taak die zo veel belangrijker geworden voor mij dan mijn appartement, mijn scooter en mijn tuin. Het is mijn levenswerk, want een zelfmoord ons allemaal doden in een of andere manier manier